Lądowanie zawsze wykonywane jest "pod wiatr", aby w chwili przyziemienia zmniejszyć prędkość względem ziemi. Gdy tandem zbliża się do ziemi, pilot przygotowuje się do wylądowania w określonym miejscu.

Gdy paralotnia ustawiona jest w osi podejścia, na odpowiedniej wysokości pilot odpuszcza całkowicie sterówki, aby rozpędzić skrzydło. W tym momencie pasażer może poczuć się niepewnie, ponieważ prędkość opadania i prędkość względem ziemi wzrasta. Nie należy się tego obawiać.

Nadmiar prędkości zostanie tuż nad ziemią zamieniony na wypłaszczenie lotu i wyhamowanie tandemu. Gdy nie ma wiatru, prędkość postępowa względem ziemi jest większa. W takich warunkach pilot prosi pasażera o uniesienie nóg. Pod uprzężą pasażera zamontowany jest specjalny protektor, zapobiegający urazom nawet w wypadku silnego udeżenia o ziemię. Nigdy jednak nie zdarza się, aby zetknięcie siedzenia pasażera z ziemią było gwałtowne. Fotel pasażera delikatnie "wślizguje się" w powierzchnię łąki i ewentualnie sunie po trawie przez 2-3 metry.

Jeśli wieje jakikolwiek wiatr, prędkość podejścia do lądowania jest znacznie mniejsza.

W takich warunkach pilot osadza paralotnię delikatnie na ziemi. Pasażer może po prostu stanąć na własnych nogach.

Po wylądowaniu pilot osadza skrzydło na ziemi. W tej fazie może nastąpić lekkie pociągnięcie do tyłu. Jednakże pilot zapobiega cofnięciu i dla pasażera faza ta jest najczęściej niezauważalna.


W tle widoczny jest mój prywatny "samolot" (mieści się w każdym samochodzie). Zapraszam na lekcje latania paralotnią z napędem!